17 juli

Goedemorgen allemaal,

we hebben gisteren na het foto's maken niet heel veel meer gedaan. We zijn nog lekker gaan zwemmen en ondanks dat Donna al haar kadootjes die we hadden meegekregen al had opengemaakt heeft ze gisteren opnieuw kennisgemaakt met haar handtasje en de kettingen en armbanden. Schot in de roos zoals je op de foto's kunt zien. Omdat we allemaal gisterenmiddag ons ogen hebben toegedaan hadden we gisterenavond een probleem met slapen gaan. Ze lagen er om 9 uur in maar kwamen er net zo makkelijk weer uit.
Het is schandalig om te zeggen maar uiteindelijk lagen ze er pas om 22.30 in.

Zoals jullie gelezen en gezien hebben leeft Donna enorm op sinds ze bij ons is. We hebben hier zelf de afgelopen veel over gesproken en om jullie een indruk te geven hoe het hier is zal ik proberen onze indrukken te omschrijven.

Ons resort is wat verder van de stad gelegen en om hier te komen moet je met een taxi gaan. Ook moet je door een soort poort waar een bewaker dag en nacht te vinden is. Deze bepaalt of je door mag of niet.
Het resort ligt in een soort woonwijk, Niet zoals wij die kennen maar een waar de huizen voornamelijk bestaan uit restmaterialen, hout, plastic en doeken. Mensen verkopen hier zelfgemaakt eten, drinken en wat kledingstukken. Anderen proberen hun brood te verdienen door mensen te vervoeren op een fiets met een zijspan eraan vast. Honden, katten, mensen alles loopt door elkaar op straat en de armoede straalt er aan alle kanten vanaf.
Toeristisch is het hier ook niet. Er is geen strand (verderop op dit eiland wel) er zijn geen speciale bezienswaardigheden er zijn alleen grote shoppingmalls. Je vind hier geen souvenierswinkeltjes, voetbalshirts, strandartikelen, zelfgemaakte sieraden zoals je dit in turkije of spanje ziet.
Wel kun je in de supermarkt alles kopen er zijn veel artikelen afkomstig uit alle delen van de wereld en het is er absoluut niet duur.
Een ritje van ongeveer 20 minuten met een taxi kost je nog geen 2 euro.
We eten hier warme maaltijden vanaf de kaart met zijn 4-en voor minder dan 15 euro.

Om verder in te zoemen op Donna haar situatie kan ik je vertellen dat het kindertehuis achteraf in een wijk staat waar veel armoede heerst.
We waren erg blij dat de chauffeur van het hotel ons naar het tehuis toebracht want als we met een taxi waren gegaan zullen we wel wat angst gehad hebben dat hij ons ergens anders naar toe bracht.
We reden steeds verder de wijk in en de wegen werden ook slechter begaanbaar en steeds smaller. De armoede leek erger te worden en de mensen verbaasder dat er een taxi reed. Gelukkig waren er wel straatbordjes bij iedere straat zodat we wisten dat we niet in de middle of nowhere waren.
De staat van het tehuis zelf was erg slecht. Er stonden emmers voor lekkage, ramen en deuren waren hard aan vervanging toe. De electriciteit hing er open en bloot bij etc.
Ze hadden een ontvangstruimte met daarachter de speelkamer voor de kinderen. dit was een ruimte van ongeveer 4x5 waar geen airco aanwezig was. Het was hier erg benauwd en de kinderen zweten de hele dag. Het ergste was de indringende geur van urine. De kinderen krijgen daar bij iedere maaltijd een halve beker drinken. Door het minimale drinken wordt de urinegeur erg sterk. Daarnaast krijgen ze niet zo vaak een schone luier als dat bij ons gewoon is waardoor deze geur altijd aanwezig is. Tezamen met de hitte is dit iet prettig.
In de slaapzaal daarachter is dit niet anders. De kleine kinderen slapen in ledikantjes en de iets grotere kindern in lage peuterbedden gemaakt van hout. Tijdens hun middagslaapje slapen ze op het hout zonder matras. Dit omdat als er een ongelukje gebeurd de matrassen niet op tijd droog zijn.
Op de binnenplaats die van beton is en voorzien van een overkapping staan wat tafeltjes met stoeltjes om aan te eten, daarnaast staan er een 3-tal boxen waar de kindern in worden gezet na het eten.
Aan de andere kant van het huis is een klein tuintje met wat drassig gras en een plastic speelhuisje. In de ochtend mogen ze daar even spelen. Het nadeel is dat de fiets er tot zijn assen in zakt.
Tijd om met ze te kletsen, ze voor te lezen of andere bezigheden is er niet. In de speelkamer liggen een groot aantal knuffelbeesten waarmee ze zichzelf moeten vermaken. Dit resulteerd nog wel eens tot sla, duw en trek partijen waar niet veel aandacht voor is.
Ik wil natuurlijk de mensen en de vrijwilligers die voor deze kinderen zorgen niet in een kwaad daglicht zetten wat zij doen hun uiterste best, maar de situatie is in onze ogen gewoonweg triest te noemen. Ze zijn volledig afhankelijk van sponsering en giften om enigzins hun hoofd boven water te houden. Het meest schreinende is dat alle kinderen die op Donna's afdeling zaten zón 18 kinderen allemaal zitten ze wachten op liefdevolle ouders. Omdat ze tussen de 2,5 en 4 jaar oud zijn is het een stuk moeilijker om hier ouders voor te vinden. Kijkend naar hoe de kinderen hunkeren naar wat liefde en aandacht maakt het alleen maar verschrikkelijker dat ze hier langer dan normaal moeten verblijven.
Als de kinderen 6 jaar worden moeten ze naar een ander tehuis omdat hier geen mogelijkheden voor ze zijn.
Ze gaan dan naar een tehuis waar ze leren zelfstandig te kunnen oveleven.
Mochten er mensen zijn die dit verhaal lezen en zelf willen gaan adopteren denk dan eens na over een iets ouder kindje. Zo jong mogelijk is een kindje tot 24 maanden, maar kijkend naar Donna die nu werkelijk 36 maanden is, maar qua doen en laten eigenlijk nog veel jonger is en nog zoveel van je wil leren. Het mooie van deze leeftijd is dat je al zoveel terug krijgt.
Natuurlijk weten deze kinderen niet beter en weten ze ook niet hoe lang ze er al zitten, maar als ik zie hoe fijn Donna het binnen een paar dagen hier al heeft en al veel minder angst en gemis vertoond is voor mij een teken dat ze nu zelf ook ervaart dat ze het nu stukken beter heeft.

Het spijt met dat het deze keer een wat emotionereler en zwaarder verslag geworden is, maar voor ons fijn dat we het hebben kunnen vertellen.
Hierbij wil ik ook aangeven dat we enorm respect hebben voor iedereen die zich inzet voor kinderen in deze situatie en ook voor de eigenaresse van Holy infant die al sinds 1975 zich helemaal wegcijfert voor het welzijn van deze kinderen.

Tot morgen